| Coca, waar ben je nou? Keltfest: keten, kekjes en knobi! |
| Geschreven door Coca |
| woensdag, 23 mei 2012 15:51 |
Dit jaar was een Keltfest vol jubilea…het was voor de vijfde keer Keltfest, maar dat betekent ook dat Lies en ik ons eigen jubileum vierden. We zijn als Kelten zonder Grenzen begonnen met verteltheater. We vertaalden zelf het verhaal uit het oud Iers of Middle welsh en bewerkten dat dan tot een vertelvoorstelling. Voor de eerste editie van Keltfest werden we gevraagd of we niet een set alleen muziek konden verzorgen. Tja…and the rest is history! Twee kelten werden drie kelten, met een drummer erbij een echte band, een cd en nu, heel veel avonturen en woeste optredens verder, stonden we dan weer op Keltfest. Dus vijf jaar Keltfest, vijf jaar Kelten zonder Grenzen als band! Bovendien betekent het ook dat we nu al een jaar in de nieuwe Keltensamenstelling spelen, want Keltfest vorig jaar was het laatste optreden met Renske als bandlid. Wat verloopt tijd toch eigenlijk raar…het voelt alsof dat een maand geleden was ofzo, terwijl ik ondertussen toch minimaal drie levens heb doorlopen! Lees verder... Maar goed: Hoe was Keltfest 2012 dan? Leuk!!! Het weer was natuurlijk een beetje spannend, maar wat hebben we een geluk gehad!!! Alle kaplaarzen en zuidwestertjes konden gewoon in de tent blijven en de sandaaltjes en zomerjurkjes konden naar buiten…heerlijk! Het is vanaf het podium zo’n mooi beeld om allemaal vrolijke mensen in de zon te zien dansen, winkelen en in het gras hangen. We hadden twee nieuwe nummers en we waren natuurlijk heel benieuwd hoe die zouden worden ontvangen. Een nieuwe mazurka, die ik geschreven heb na Keltfest vorig jaar. Je komt dan altijd zo gelukkig en met zo veel mooie herinneringen thuis…dat ik er een liedje in majeur over geschreven heb nota bene! Nou ja, half dan, want eigenlijk gaat mijn harp altijd een beetje huilen van majeur…hi hi. Het andere nummer had Fieke mee terug genomen van haar tournee in Schotland, waar ze met het accordeon orkest was. ‘The Gael’, echt een mooie traditional met een tweede stem die we allemaal nog goed kennen uit de film ‘Last of the Mohicans’. Als ik af ga op de reacties van het publiek mogen we die allebei voorlopig nog wel in de set houden. Na ons optreden konden wij ook lekker in het gras hangen, winkelen (kekjes kopen!!!), van de andere bands genieten en natuurlijk met iedereen bijkletsen. Backstage was het een groot festijn van babygeluk: drie stuks om mee te spelen en te knuffelen! En dan natuurlijk ook nog een hele hoop peuters en kleuters. Het is zo leuk om ze allemaal per festival een jaartje ouder te zien worden…en wij zelf dan elk jaar weer een stukje wijzer. Het voelt steeds meer als een soort reizende carnavalfamilie ofzo, want we pakken nu alles wel weer in, maar dat is alleen maar om zo snel mogelijk het hele festivalkamp ergens anders weer op te zetten! Zaterdagavond hebben we uitgebreid geproost op het succesvolle festival met elkaar, om vervolgens te hopen dat alle tenten waterdicht zouden zijn, toen er ’s nachts echt noodweer uitbrak. Maar het was net alsof de zon op zondag gewoon ook een lekker kopje koffie nodig had, want na een druilerige start, werd het misschien nóg wel mooier dan op zaterdag! Natuurlijk was het terrein van al die regen wel een beetje spannend geworden en kon je maar het beste een worden met de modder, want modderloos weer naar huis was natuurlijk voor niemand een optie. Op zondag speelden we op het balfolkpodium en dat was dit jaar van plek gewisseld met het gedeelte voor de Highland Games. Ik vond dat zelf een goede keuze, omdat het voor meer eenheid op het festivalterrein zorgde. Het was goed zonnig en op het podium dus tropisch warm, dat zorgt altijd voor de nodige uitdagingen met onze instrumenten: hout en snaren zijn niet heel erg dol op extreme temperaturen. Maar zo lang de dansers nog een hele plinn uitdansen, gaan wij als muzikanten natuurlijk ook door! Echt tof om te zien…en als laatste band moesten we er voor zorgen dat iedereen zijn laatste danskriebels kwijt kon. Iedereen stuk en gelukkig naar huis; zo zien we dat graag! En dan is opeens het laatste nummer weer geweest, de boel ingepakt en ben je op weg naar huis…dat voelt altijd heel fijn en heel treurig tegelijk. Een festival vliegt echt voorbij, maar gelukkig staan we aan het begin van de zomer en komen er nog veel meer aan! Toen ik zaterdag aan het eind van de dag met twee lieve vriendinnetjes op het gras in de zon aan een knobi-broodje zat, kreeg ik een overweldigende festivalgevoel: nu is het écht weer begonnen!!! Volgende stop: Orfest!!! Delen:
Markeer als favoriet
Bookmark
Email dit artikel
Hits: 951 Reacties (0)
 Schrijf reactie
|
RSS feed comments
