| Coca, waar ben je nou? IJsvrij! |
| Geschreven door Coca |
| dinsdag, 07 februari 2012 14:44 |
Ok, het zal niemand zijn ontgaan dat er vrijdag wat sneeuw is gevallen en dat toen bijna alles in Nederland ontregeld was. Gelukkig zijn er ook zo veel leuke kanten aan dit weer!!! Na een dag worstelen met het OV heb ik mezelf ijsvrij gegeven en besloten te genieten van de sneeuw en het ijs… Dus vaarwel repetitieplannen en welkom nieuwe weekendplannen! Overdag ben ik met vriendinnetjes de stad ingegaan. Zo in het zonnetje was de sneeuw prachtig en leuk: van die echte sneeuwkou op je gezicht, sneeuwgeknisper onder je voeten en die speciale sneeuwgeur in de lucht…bovendien was het uitverkoop, dus we hebben de sneeuw afgewisseld met winkels. Onze laatste stop was Berts Bierhuis om allemaal bijzondere biertjes te halen. Voor alle bierliefhebbers is dit winkeltje echt een aanrader, niet heel groot maar wel volgepropt met lekker en bijzonder bier. Wij zorgden voor taartjes en bier en een vriend van ons zou curry maken. En terwijl ik in het raam van de keuken zat met een amber biertje en een sigaret, uitzicht op de Domtoren, schaatsende mensen op de singels en een keuken vol fijne mensen…toen was ik zó gelukkig! Soms zijn onverwachte avonden het aller leukste. Natuurlijk zijn we ’s nachts nog het ijs op gegaan…een paar stappen aanloop en dan in een epische pose over het ijs glijden. Het was genoeg om gegrepen te worden door het schaatsvirus. Gewoon al over het ijs glijden was leuk, maar we waren allemaal stiekem heel jaloers op de buurvrouw die wel schaatsen had. Lees meer. Dus zondag hebben we iedereen opgetrommeld om mee te gaan schaatsen. Na woeste zoektochten in rommelhokken, zolders en schuren waren we een beetje bang dat we het schaatsen na vijf minuten al zat zouden zijn, maar nee! Het was heel erg leuk en veel langer dan vijf minuten. Op schaatsen staan moest wel weer even wennen. Vooral dat het zo glad is (al snap ik dat glad en glijden de kern van het hele schaatsconcept is, maar toch!) en sommige eenvoudige dingen zoals uit jezelf stoppen en niet iemand anders als rem te hoeven gebruiken of niet om te vallen zodra je in een hoopje sneeuw schaatst (want in tegenstelling tot al dat gladde, staan je voeten dan opeens stokstijf stil, je lijf volgt meestal net wat later…en dat zorgt voor prachtig gezwieper met de armen!). Na een paar rondjes voelde we ons niet langer meer Bambi op het ijs en ging het een stuk soepeler. We durfden we wat meer vaart te gaan maken en nieuwe dingen te proberen. Nou zijn er natuurlijk altijd van die mensen die dan überprofessioneel langs je zoeven, waardoor ik dan toch nog even uit balans raakte (nog meer armenzwiepers), maar we hoorden ook niet bij de stuntels die aan de zijkant aan het oefenen waren en maar om blijven vallen. Ook deze avond werd afgesloten door een nachtelijke ijssessie, maar dit keer hadden wij zelf ook schaatsen! Ik luister heel erg bij vlagen naar muziek. Dan heb ik een periode dat ik weer heel intensief naar een bepaalde stijl of muzikant luister en er dan weer helemaal in zit. Dat heeft als nadeel dat ik soms vergeet wat voor dingen ik nog meer leuk vindt. Tijdens de curry avond hoorde ik opeens weer een cd die ik al veel te lang niet meer heb gehoord. Gabriel Yacoub is een Franse zanger die ik in de zomer een paar keer op het festival van Cornouaille in Kemper in Bretagne, heb gezien. En terwijl dit voor mij dus aan de ene kant allemaal herinneringen van de zomer oproept, van een glas cider en een galette saucisse in de hand dansend op het plein naast de kerk onder de sterrenhemel…vind ik het juist ook heel erg goed passen bij de winter. Echt muziek om uit het raam naar de sneeuw te kijken (bijvoorbeeld met kokende mensen in de keuken en de Dom bij maanlicht…) en het leven te overdenken. Dus nu heb ik de cd ‘Je vois venir’ aan staan en ben ik weer helemaal onder de indruk van hoe ongelofelijk mooi en puur deze muziek is! Het lijkt zo simpel, maar stiekem gebeurt er van alles en dan ook nog met Gilles Chabenat op draailier en Ronan le Bars op Uillean pipes…of is het inderdaad gewoon simpel, maar zo goed dat het nooit saai kan worden? Dat ga ik nu allemaal eens rustig overdenken, terwijl ik me mentaal voorbereid op de kou in Duitsland. Violet speelt dit weekend namelijk in Leipzig en Berlijn!!! Coca Román heeft Keltische talen en cultuur gestudeerd, speelt in de bands Kelten zonder Grenzen, Violet & de Dutch Lemmings en is betrokken bij de organisatie van meerdere festivals. In 'Coca, waar ben je nou?' vertelt ze over de gebeurtenissen tijdens haar reizen door Nederland en Europa. Delen: |
Toon/Verberg comments formulier
