| Coca, waar ben je nou? Met de harp in de hand door heel het land! |
| Geschreven door Coca |
| woensdag, 21 maart 2012 17:59 |
Deze week heb ik muziek gemaakt als een dolle met al mijn bands: drie optredens, een repetitie en ook nog eens twee keer op het terras met een ukelele (twee keer een verschillende en twee keer niet bespeeld door mij, maar toch!). Op woensdag speelde ik met Violet in café Wilhelmina in Eindhoven. Toen de balfolk in Nederland nog echt in de kinderschoenen stond, was Tinus van Folkwoods die in dit café met enige regelmaat een bal organiseerde.. Waar bij sommige bals tegenwoordig het plezier een beetje uit het oog wordt verloren, staat hier een feestavond vol gezelligheid en muziek voorop en ik ben er dol op! Gewoon in de kroeg, waar het biljart en de tafeltjes pas aan de kant worden geschoven als de (door café Wilhelmina gesponsorde) wielerclub weer op pad gaat. Niet het grootste podium met de allersjiekste geluidstafel, maar absoluut een van de gezelligste plaatsen in balfolkland om te spelen! Bovendien hadden we dit keer een speciale cover voorbereid. Op Facebook waren discussies gaande over pophits waar je ook op kan balfolken. Uiteraard heb ik een poging gedaan op die pagina reclame te maken voor het bal in Eindhoven. Dat mocht echter alleen maar als we dan ook een van die hits gingen spelen. Dus in de bezetting van basblokfluit, viool en harp hebben we een prachtige vertolking van ‘Nothing else matters’ gegeven. Ik moet zeggen dat hier met meer enthousiasme op werd gereageerd dan op strippende violetjes of een stage divende fotograaf! Dus die houden we er zeker in! Lees verder... Donderdag was een dag voor repetities, het terras vol met vrienden en een telefoonloze nacht (waarin ik pas goed merkte hoe vaak ik dat ding eigenlijk gebruik!) (en hoe rustig het leven zonder mobiel ook is, van het gebrek aan mogelijke communicatie werd ik vooral heel onrustig…heel heel heel treurig). Gelukkig leidde de vergeten mobiel tot een supergezellig vrijdag! We hadden nog groene dingetjes nodig voor St. Patrick’s day, nog een terrasje en heel veel lekker eten…voor iedereen die in Utrecht op zoek is naar iets lekkers voor vegetariërs: ga naar Saigon! Vlees- vega en zelfs veganisten kunnen er heel goed terecht en het is super lekker!!! Op zaterdag was het ’s morgens vroeg al tijd om naar Rijswijk te vertrekken voor de Gothic en Fantasy beurs, waar we met de Kelten zonder Grenzen speelden. De hal in Rijswijk is niet de gezelligste, maar ondertussen voel ik me er stiekem wel thuis. En volgens mij ervaart het publiek dat ook zo, want zelfs bij de dansinstructie was het al vol met dansers! Ik vind het altijd zo tof om te zien dat mensen zich door niks laten tegen houden om bij een van onze optredens te zijn…vroeg, extreem nat of extreem droog: ze staan er! Of beter gezegd: ze dansen zich dapper overal door heen. Helaas had ik na het optreden weinig tijd om met iedereen te kletsen, omdat ik zo snel mogelijk alles wilde inpakken. Daarna moest ik op een drafje terug naar Utrecht, tas ompakken, outfitje wisselen, groene kekjes mee en op naar O’Leary’s om met de Dutch Lemmings St. Patrick’s Day te vieren…Eigenlijk was ik te moe en was ik een beetje klaar met de dag. Gelukkig stopt de bus naast mijn huis en werkelijk voor de deur van de pub, dus ik kon me nergens bedenken en omdraaien. Toen ik aankwam, bleek de pub al zo vol dat ik er niet in paste met mijn harp…pfff. Gelukkig was er nog een zijdeurtje, stopte iemand een pint Guinness in mijn handje en was de sfeer al zo…St.-Patrick-day-ig, dat ik meteen over liep van geluk en het van te voren al vast stond dat het een geweldige avond ging worden! Crappy geluid uit onze eigen versterkertjes, nauwelijks ruimte en angst dat iemand zijn bier over mijn harp zou gooien…maar toch was het zo’n fijn optreden! De pub barste bijna uit zijn voegen van onze vrienden en andere vrolijke feestvierders en de meest gehoorde klacht was dat we niet goed te horen waren en waarom we nu al stopten. Zo leuk! Uiteindelijk hebben we van half tien tot half een gespeeld en toen waren we ook wel een beetje op en was het eindelijk tijd om ook uitgebreid op de Guinness aan te vallen. Wat voelde ik me zondag voldaan, zeg!!! Drie super optredens, de leukste bandgenootjes ter wereld en een stel van de fijnste mensen die me altijd maar komen aan moedigen bij optredens. Natuurlijk was er ook een licht, klein katertje…maar ook verse croissantjes met kaas en een prachtige slappe lach omdat Gwen nieuwe kostuums voor de Dutch Lemmings aan het bedenken was. Mijn persoonlijke inschatting? Die gaan het nooit, maar dan ook echt NOOIT worden… Coca Román heeft Keltische talen en cultuur gestudeerd, speelt in de bands Kelten zonder Grenzen, Violet, de Dutch Lemmings & Substantial Sorrow en is betrokken bij de organisatie van meerdere festivals. In 'Coca, waar ben je nou?' vertelt ze over de gebeurtenissen tijdens haar reizen door Nederland en Europa. Delen:
Markeer als favoriet
Bookmark
Email dit artikel
Hits: 792 Reacties (2)
 Schrijf reactie
|
RSS feed comments
