| Coca, waar ben je nou? Op de Elf Fantasy Fair... als bezoeker? |
| Geschreven door Coca |
| dinsdag, 24 april 2012 20:36 |
Eigenlijk zou ik niet naar de Elf Fantasy Fair gaan: ik hoefde niet te spelen, ik hoefde niet te helpen en eigenlijk was ik gewoon overbodig. Dus eigenlijk had ik bedacht dat ik gewoon maar niet moest gaan, gewoon lekker een vrij weekend: administratie doen, wasjes, beetje opruimen…gewoon weekend, zeg maar. Als ik een auto had gehad, dan zou ik die zijn gaan wassen! Gelukkig ben ik toen keihard over gehaald om toch wel te gaan…voor de eerste keer als bezoeker naar de Elf Fantasy Fair. Maar dat is niet helemaal waar: bij stom toeval was ik op de eerste Elf Fantasy Fair in het Archeon aanwezig. Ik ging met mijn moeder een dagje naar het Archeon en belandde daar midden in een heel bijzondere variant van het Archeon. Ik kon toen natuurlijk nog niet weten dat ik een paar jaar later voor dit evenement zou werken…mijn bh gevuld met porto’s, telefoons en sigaretten, een vouwfiets bij de hand en nooit ver van mij portocabin (met naakte elfjes aan de muur geplakt uiteraard). Door de modder of het droge zand banjeren om vlaggetjes uit te zetten, vlonders te sjouwen en stiekem af en toe dingen soppen (natuurlijk wel op appelgroene kaplaarzen en een petticoat). Eindeloze kopjes koffie, thee, mede en bier met standhouders, artiesten en vrijwilligers…en een overweldigend gevoel van saamhorigheid als het allemaal weer lukt en je kan achteraf bij een kampvuurtje terug kijken op een geslaagd evenement. Het was bijzonder en ongewoon werk, waar ik heel veel mooie herinneringen aan heb. Dus terug gaan als ‘bezoeker’ was een ding. Ik vond het eigenlijk een beetje spannend. Voor het eerst in de trein vol fantasy liefhebbers, voor het eerst op de parkeerplaats, maar ook voor het eerst het evenement zelf eens bekijken!!! In het begin was ik mentaal nog aantekeningen aan het maken…totdat ik bedacht dat ik dat dus niet hoefde te doen. Toen hoorde ik een portofoon, constateerde dat ik er niet eens eentje had en miste direct Radio Elf. En pas toen besefte ik me dat ik het verschrikkelijk vond om niks te hoeven doen, niks te zeggen te hebben, om gewoon als…’burger’ aanwezig te zijn. Heel confronterend en heel sneu. Gelukkig kwam ik binnen no time heel veel bekende gezichten tegen en was het heel goed om te zien dat alles zonder mij ook wel draait. Maar toch! Heel vreemd… Lees verder... Bovendien kwam ik natuurlijk vooral om mijn mede-Kelten aan te moedigen: Als eerste speelde Fieke met Cesair op het hoofdpodium. Ik was even vergeten dat het terrein net iets groter is dan je denkt en ik dit keer geen enkele reden had om heel belangrijk tussen alle mensen heen te rennen (kleurige jurk, porto en ‘noodgeval’ roepen doen wonderen). Dus ik stond ook gewoon vast tussen de mensen op een bruggetje. Gelukkig weet ik nog wel altijd de snelste route en alle short cuts. Wat zagen ze er woest uit op dat grote podium! Helaas stond de wind recht op het podium en de muzikanten hadden het zichtbaar koud. Toch lukte het ze goed om een sfeer neer te zetten. Ook al speelden ze om kwart voor één, ze kregen de hele dansvloer vol met enthousiaste mensen…super tof om te zien! Ik was zo trots. 
Tijd voor een Medbier, want dat is dan een van de voordelen van bezoeker zijn. Met een grote pul in mijn hand begon ik dapper aan een poging een stukje van de Medieval Road te zien. Maar nu ik eindelijk tijd had om eens met iedereen een praatje te maken, mislukte dat plan een beetje. Ik was nog niet eens halverwege toen ik al terug moest naar de kapel, want Lies had daar de cd presentatie van Datura. Wat klonken ze mooi in de kapel!!! Dus ik was weer heel trots, maar nu op de andere Kelt. Het is zo’n ontlading om na al je harde werk en moeilijke beslissingen nemen, je cd aan het publiek te presenteren. Dan is ie echt af en is er geen weg meer terug… Ik had me heel erg verheugd op de slotact: Al Andaluz Project. Ik ben zó fan dat ik de eerste cd bijna twee keer heb gekocht omdat ie zo mooi is. Het is een samenwerking tussen de muzikanten van Estampie en L’Ham de Foc. Helaas was het grootste deel van het publiek al naar huis, dus er stond nog maar een klein groepje klaar. En toen viel het optreden eigenlijk tegen. Ik snap best dat het moeilijk is om je energie hoog te houden als je een deel van je band moet missen; én je bent net heel Duitsland door gereden; én het is koud, regenachtig kutweer; én er staat maar een handjevol mensen…Maar eigenlijk had dat handjevol wel meer verdiend. Heel jammer, want ik weet dat ze ook heel woest en opzwepend kunnen zijn.
Door de Datura’s werd ik overgehaald om zondag nog een dagje te komen: mét een taakje!!! Een beetje helpen met babysitten (vier kinderen is nog tot daar aan toe, maar ik kreeg uiteindelijk ook nog een mokje, een trommel en een tamboerijn onder mijn hoede…ik voelde me een echte roadie! Hi hi...), een beetje helpen met cd’s verkopen en vooral gezellig zijn. In de loop van de zondag voelde ik me steeds minder onrustig worden over het feit dat mijn dagen als mamma elf voorbij zijn en dat was eigenlijk heel prettig. Ik zag allemaal bekenden hard werken en alles ging gewoon goed. Precies zoals het hoort dus! Het enige echt gigantische minpunt was het weer. Ja, heel lame om daar over te zeiken, ik weet het. Maar hoe kan het nou toch zijn dat de jaren dat ik opgesloten in een blikje zat, met alle porto’s en met moeite af en toe een stap buiten kon zetten, het altijd prachtig stralend zonnig weer was en ik achter iedereen aan moest rennen met zonnebrand…en dan nu? Nu ik twee hele dagen had om in een piepklein jurkje en een fles mede in het gras te liggen? Regen, wind, koud! Warme mutsen, wollen truien en handschoenen…tsss. Onze Orfestbuurvrouw van Brunhilde deed goede zaken met de slogan ‘je bent een oen zonder kaproen!’ en bij elke nieuwe bui werd haar stand niet overstroomt door regen, maar door bezoekers die warme kleding kwamen inslaan. Dat is toch treurig??? Regen was duidelijk niet de afspraak en ik voelde me een beetje genept. Toch was er een ding hetzelfde: het rare gevoel als je na langere tijd op het kasteel wanneer je uitstapt op station Utrecht en geconfronteerd wordt met de ‘gewone’ wereld… Coca Román heeft Keltische talen en cultuur gestudeerd, speelt in de bands Kelten zonder Grenzen, Violet, de Dutch Lemmings & Substantial Sorrow en is betrokken bij de organisatie van meerdere festivals. In 'Coca, waar ben je nou?' vertelt ze over de gebeurtenissen tijdens haar reizen door Nederland en Europa. Delen:
Markeer als favoriet
Bookmark
Email dit artikel
Hits: 885 Reacties (1)
 Schrijf reactie
|
RSS feed comments
