| Coca, waar ben je nou? Ik wil naar Walibi! |
| Geschreven door Coca |
| dinsdag, 08 mei 2012 21:37 |
“Ik wil naar Walibi, want alleen in Walibi…huh huh huh huh huh huh huh huh huh huh huh huh huuuuuu…Ik wil naar naar Walibi, in de crazy River en in de..la la la la la la la la la laaa….en in het nieuwe stunt theater is altijd heel veel te doen...Ik wil naar Walibi, want alleen in Walibi beleef je veel plezier!” (Mocht je het origineel willen zien, dan kan dat hier). De tekst is toch wat anders en het geheel is nog véél irritanter dan ik dacht…dus kijken op eigen risico!) Zo gaat dat als je een deuntje in je hoofd hebt, maar de tekst niet helemaal kent…heel irritant!!! Het gebeurt me zo vaak dat ik alleen maar wat flarden van een liedje in mijn hoofd heb, die dan in een soort eindeloze loop gaan. Deze prachttune werd trouwens afgewisseld door een stukje uit een van mijn lievelingswalsen…maar dan niet de melodie, maar het tussenstukje…en dan niet de melodie van het tussenstukje, maar de tegenstem. Dus als je alleen dat hoort, klinkt het echt debiel! Uiteraard kwam de trololol song ook nog een paar keer in mijn hoofd voorbij…maar waar ik mijn mede walibigangers écht mee over de zeik kreeg, was de hit van de Pratende Fontein. In Walibi heb je namelijk een Fontein, die interactie heeft met het publiek. Behalve spuiten, kan hij ook praten, grapjes maken, mensen vreselijk in de zeik nemen en dus ook liedjes zingen! Lees verder... Ik geef meteen toe: het is een vreselijk irritant liedje, maar ik kon bijna niet stoppen om het te zingen. Natuurlijk was er nog veel meer in Walibi, hoor, behalve een zingende fontein. Er zijn heel veel enge achtbanen, waar ik voor geen goud in durf. Ik schrik echt al als er weer eentje met zo’n eng zoevend geluid langs komt! Waarbij ik dan meer of minder stoere kreetjes slaak…meestal minder stoer met een klein sprongetje. Al werd dat in de loop van de dagen wel steeds iets minder. Maar die enge bungee jump dinges, waarbij mensen in een tuigje van een huiskraan worden gezwieperd, bleef ik eng vinden. Ik kan me niet voorstellen dat iemand zoiets ooit, uit vrije wil, zonder daarmee een leven te redden, zonder betaald te worden, met ware doodsverachting… in zo’n attractie gaat. Gelukkig ben ik fan van de Splash Battle en hoef ik van mezelf niet in dingen die ratelend omhoog gaan en ‘woesj’ zeggen als ze weer naar beneden komen. Ik doe wel aan oppassen en therapeutisch baby knuffelen, terwijl de rest zich misselijk laat slingeren. 
Bovendien waren wij daar natuurlijk voor het Fantasy Festival! Lies en ik hebben drie dagen lang in het kampement van de Orde der Noorderwind harp gespeeld. Super leuk!!! Aan de ene kant werd er een zwaardvecht workshop gegeven en aan de andere kant liepen er personages uit Harry Potter langs. Vooral Hagrid en Snape aasden op het plekje naast de harpmeisjes om met bezoekers te kletsen en handtekeningen uit te delen en uiteindelijk voegde Voldemort zich er ook bij, maar die ging uiteraard meteen tot actie over en begon ons te dirigeren. Harry zelf bleef steeds in de buurt van de worstenkraam…groot gelijk, want dat waren super worsten!!! Al die personages zagen er echt prachtig uit! Stiekem wilden we ook even langs de make-up afdeling lopen met het verzoek ‘gewoon mooi’ en dan niet eindigen als een smurf of orc ofzo. Als je op deze manier eventjes voor Walibi werkt, ontstaat er toch een soort saamhorigheidsgevoel tussen de vaste medewerkers en de mensen die alleen voor een festival worden geïmporteerd en dat is zó leuk om mee te maken! Mijn meest surrealistische moment was ‘backstage’ toen ik even koffie ging halen en tussen de beat boxende Stormtroopers en de ketende Nazguls te paard stond en naast een vrolijk giechelende Bellatrix Lestrange…dat zijn momenten dat ik dol ben op mijn werk! Het spelen in een pretpark als Walibi is eigenlijk heel bijzonder. De meeste bezoekers kennen het soort muziek dat we maken eigenlijk helemaal niet en de meesten hebben nog nooit een harp van dichtbij gezien, laat staan een draailier!!! Het is super grappig om dan een grote stoere man te zien mee deinen op een schattig walsje of dat er tieners komen vragen of je nog een liedje wil spelen, omdat het zo mooi klonk toen ze aan kwamen lopen. Aan de andere kant…op een gegeven moment poepte er een duif op mijn harp onder het spelen. Daar kregen wij natuurlijk vreselijk de slappe lach van en huilend van het lachen hingen we over de harpen heen, maar we hebben wel de tune uitgespeeld! Vervolgens begon het opeens te regenen (harpen op een drafje in een tent gegooid) en nu heeft ie nog modder aan zijn pootjes van de sessie die we daarna speelden. Bij het residentie orkest gaan dit soort dingen toch anders…maar ik zou voor geen goud willen ruilen!!! Voor de momenten dat we niet aan het spelen waren, was het spel ‘trashing the bungalow’. Een spel waarbij we mochten bankhangen, babyknuffelen, voetenbadjes, lezen, iphone spelen en dit allemaal voorzien van dingen woest alles om je heen op de grond gooien en ‘trashing the bungalow’ roepen. Tot het moment dat het poets-gen het overnam van het rock ’n roll gen en een van ons snel alles toch ging opruimen. En met dit festival is het buitenseizoen echt geopend!!! Nu is het echt bijna zomer en mogen we weer met blote voeten over het gras lopen met een paar verdwaalde strootjes in onze rokken en feesten tot diep in de nacht onder een sterrenhemel…en en en…nog veel meer van dat! Ik ben er helemaal klaar voor!!! Coca Román heeft Keltische talen en cultuur gestudeerd, speelt in de bands Kelten zonder Grenzen, Violet, de Dutch Lemmings & Substantial Sorrow en is betrokken bij de organisatie van meerdere festivals. In 'Coca, waar ben je nou?' vertelt ze over de gebeurtenissen tijdens haar reizen door Nederland en Europa. Delen:
Markeer als favoriet
Bookmark
Email dit artikel
Hits: 769 Reacties (0)
 Schrijf reactie
|
RSS feed comments
