| Coca, waar ben je nou? Skinny dippen en een woeste roadtrip...never a dull moment! |
| Geschreven door Coca |
| dinsdag, 15 mei 2012 15:11 |
We hebben een nieuwe lievelingskroeg in Utrecht: Café Derat. Als je van buiten naar binnen kijkt is het net een soort Anton Pieck café: klein, warm, gezellig en met een heel gemengd publiek. Bovendien hebben ze allemaal lekkere speciaalbiertjes van de tap en mensen achter de bar die er van alles over kunnen vertellen. En twee hele leuke katten! Vrijdag hadden we een Orfest vergadering. Stiekem komt 9 juni er verdacht snel aan en moeten we nog wat laatste puntjes op de i zetten. Maar van al dat vergaderen krijg ik er wel heel erg veel zin in! Vooral toen wij bezig waren met de laatste vergaderpunten en we hoorden dat er op het picknickplaatsje een feestje aan de gang was. We hoorden enthousiast gejoel en aanmoedigende kreten gevolgd door een harde plons en wat ijselijke schreeuwen:”Ik kan niet bij de grond!!! Hoe komen we hier ooit weer uit???”. De mannen gingen op onderzoek en het bleek dat er een paar meisjes aan het skinny dippen waren! Zó koud!!! Wij zaten nog met warme jassen bij een kampvuurtje…maar de Giessen is dus al helemaal klaar voor een zomers Orfest. Lees verder... Zaterdag speelde ik met de Dutch Lemmings in Café Pandius in Assen. Een optreden dat vooraf werd gegaan door een hilarische roadtrip met de drie lovely lady Lemmings…koffie, keten en keihard meezingen in de auto. Wat een goede voorbereiding op een optreden!!! We werden in Assen verwelkomd door de geur van een kampvuurtje (en ik rook net weer fris na een pijlsnelle kledingwissel…hi hi), want er stonden twee vuurkorven om iedereen in de stemming te brengen. Het café is al helemaal in middeleeuwse sferen, maar met flessen mede en allemaal bezoekers in middeleeuwse kledij was het plaatje compleet. We werden aan alle kanten in de watten gelegd en voelden ons zó welkom! Na een ruige roadtrip en een warm welkom was het natuurlijk tijd om aan de slag te gaan. In een café is eigenlijk altijd te veel lawaai om akoestisch te kunnen spelen, dus we hadden een eigen setje bij ons dat eerst moest worden opgebouwd. Dingen sjouwen kan ik nog wel, maar bepalen welk snoertje nou in welke uitgang moet? Geen idee!!! Ik ben vooral heel goed in mijn snoer omhoog houden en zeggen:”ik heb een jack” en er dan een beetje lief (en beetje schaapachtig) bij lachen. Wat moet je als band dan soms veel zooi meeslepen! En tot mijn grote schaamte moet ik bekennen dat ik niet eens van alles weet hoe het heet...
Ik moet soms wel een beetje glimlachen dat sommige mensen echt denken dat je voor een optreden gewoon alleen maar een leuk jurkje aan hoeft te doen en vijf minuten voor tijd hoeft te verschijnen. Die mensen heb je echt! Dat je ook nog ‘even’ naar Assen moet rijden, uitladen, auto parkeren, opbouwen, stemmen, lege tassen/hoezen/opbergunits opruimen, sound checken, (soms eten), laatste overleg dingetjes met de organisatie én ook nog zorgen dat je er leuk uitziet…en dan kan je beginnen met spelen. En dat hele spel herhaalt zich natuurlijk ook weer in omgekeerde volgorde als je weer klaar bent met spelen. Het optreden was super leuk (en dat maakt al het gesleep en gedoe dik de moeite waard)! Het publiek was al razend enthousiast voordat we überhaupt begonnen waren…ze waren duidelijk onder de indruk van de niet-drentse lady lemmings en we werden bedolven onder complimentjes. Wat een goed begin van de avond! En omdat het zo leuk was, hebben we nog een extra set aan de avond vast geplakt voordat we Assen gedag zwaaiden. Op de weg terug hebben we nog een paar keer onze nieuwe Lemmingshit keihard meegezongen…want alleen bij de Lemmings gebeurt het soms dat we een nummer voor het eerst samen spelen tijdens een optreden! Het is een oude bekende, maar wij zijn fan… Op zondag was het tijd voor een repetitie met Violet. De andere twee violetjes spelen dit weekend op een festival in Leipzig, met een vervanger voor mij. Ik ben dan namelijk met de Kelten zonder Grenzen op Keltfest. Het is natuurlijk jammer dat ik niet met ze mee kan, maar het is ook wel weer tof dat er dus zo veel leuke dingen tegelijk zijn dat we ons moeten opsplitsen! Deze repetitie was alleen ook niet met een volledig Violet…we spelen op Folkwoods namelijk ook met een violetje minder en dus met een gastmuzikant (of twee?) meer. Super spannend allemaal! Coca Román heeft Keltische talen en cultuur gestudeerd, speelt in de bands Kelten zonder Grenzen, Violet, de Dutch Lemmings & Substantial Sorrow en is betrokken bij de organisatie van meerdere festivals. In 'Coca, waar ben je nou?' vertelt ze over de gebeurtenissen tijdens haar reizen door Nederland en Europa. Delen:
Markeer als favoriet
Bookmark
Email dit artikel
Hits: 906 Reacties (0)
 Schrijf reactie
|
RSS feed comments
