| Omnia in Tivoli |
| Geschreven door Coca |
| vrijdag, 20 januari 2012 15:18 |
Het is altijd een beetje vreemd om een review te schrijven over een bevriende band: aan de ene kant ben ik natuurlijk hartstikke bevooroordeeld, want het zijn vrienden, en aan de andere kant super kritisch, want het zijn vrienden. Uiteraard ga ik wel een poging doen om zo eerlijk mogelijk te schrijven wat ik van deze avond vond… Het kan niemand ontgaan zijn dat Omnia een roerige periode achter de rug heeft met veel band- en crew wisselingen. Dat soort dingen zijn nooit leuk, maar vaak kan het een band wel weer nieuwe energie geven. Juist omdat je oude dingen opnieuw moet bekijken en nieuwe mensen weer nieuwe energie meebrengen. Ik was dus heel erg benieuwd naar dit optreden in een club: nieuwe mensen, nieuw concept…nieuwe band? lees meer Het concert barste los en al tijdens het eerste nummer kregen ze het publiek enthousiast aan het springen. Ik vond het super leuk om nummers van alle verschillende cd’s te horen: van Crown of War tot aan Musik…alles kwam voorbij. Bovendien hadden ze alle nummers in een nieuw jasje gestoken en passend gemaakt voor deze nieuwe Omnia bezetting. Ik zag écht weer een band staan, waarbij alle muzikanten afzonderlijk goed uit de verf kwamen, maar wel samen muziek maakten en een te gekke show neer zetten. Het was overduidelijk dat ze ontzettend veel plezier hadden in het spelen en dat kwam helemaal over op het publiek. Ik was onder de indruk hoe ze alle nummers heel mooi in elkaar over lieten lopen. Dat maakte dit optreden echt tot een geheel voor mij en ik merk dat ik dat heel prettig vind als luisteraar. Ehm, luisteraar…ik zal eerlijk bekennen dat ik me er op het laatst op betrapte ook luidkeels mee te zingen en te klappen en te joelen, hoor! En dat doe ik niet vaak… Uiteraard was er ook ruimte voor Steve om mening te geven over een aantal zaken die hem nauw aan het hart liggen. Maar zeg nou zelf: wat zou een Omnia optreden zijn zonder iets over de ‘fucking government’ ‘fucked-up world’ en ‘we’re all a bunch of fucking monkeys’? Voor mij hoort dat er gewoon bij, hoor. Natuurlijk is een avond in een donkere club heel anders dan een optreden op een festival buiten onder de blauwe (soms grijze) lucht met gras onder je voeten. Toch voelde ik al wel een beetje dat festivalgevoel op komen borrelen…maar dan in een veel intiemere setting. Doordat het gezellig vol was, maar niet heel druk had het publiek heel erg direct contact met de band. Dat zal je op een festival minder snel meemaken. Maar de sfeer was wel weer heel los en enthousiast en dat is dan weer heel anders dan een theater tour. Kortom: weer een nieuwe manier om de muziek van Omnia te ervaren! Dus: nieuwe band? In sommige opzichten wel, maar ik vind het opvallend dat ze juist door een nieuwe weg in te slaan, wat mij betreft dichter bij het oude Omnia geluid terug zijn gekomen. Zelfs een paar nieuwe nummers die niet per se mijn lievelings zijn, vind ik nu krachtiger geworden. Ik raak altijd een beetje ontroerd als ik ze op een groot festival op een groot podium zie staan. “Dat doen ze toch maar goed!”, denk ik dan vaak. Maar nu ik ze na Auta lunto hand in hand op het podium zag staan, kreeg ik ook een brok in mijn keel…om na een periode van het zoeken naar je identiteit als band zo sterk terug te komen: alle lof! Dat doen ze toch maar goed. ( Foto van Kees Stravers) Delen: |
Toon/Verberg comments formulier
