Dit is een leuk artikel over het verschijnsel dat steeds meer oude kinderverhalen in een nieuw jasje gegoten wordt door de games industrie

Alice, Harry Potter and the Computer Game: a study of the relationship between children's fantasy adventure stories and interactive computer games

http://www.english-literature.org/essays/alice_video.html

Let us see how a computer game actually works. The computer game consists of infinitely branching levels of narrative. The story changes from player to player. In fact, the player is both the author of the story as well as reader. Therefore very often, comparisons have been made with Jorge Luis Borges's short story The Garden of the Forked Paths or with hypertext and interactive fiction.

The game does not follow narrative time: every action in it happens 'now'. Because of the innumerable possibilities involved, the game is distanced from reality. And it often evaluates the player's skill. Let us then build up a workable definition from these clauses: The computer game, then, is an activity taking place on the basis of formally defined rules, containing an evaluation of the efforts of the player and the story of which differs from player to player. When playing a game, the rest of the world is ignored.

Ik denk dat je met videogames die een oud verhaal uit een boek goed weergeven veel kunt bereiken bij kinderen van tegenwoordig, aangezien ze vaak niet zo'n zin hebben om boeken te lezen en vaker videogames spelen.

En het interactieve aan een game kan het ook heel leerzaam maken, zolang de game maar goed en natuurgetrouw is opgezet.

Ik vind persoonlijk dat het veel beter is om je eigen fantasie te ontwikkelen ipv toetsencombinaties onthouden en apathish voor een scherm zitten staren de hele dag.

Eigenlijk vind ik dat de technologie een hulpmiddel, geen medium zou moeten zijn voor fantasy

Ik denk niet dat het bij kindergames gaat om het onthouden van toetsencombinaties, maar meer om de spelervaring. Ook dat apatisch staren naar een scherm zie ik niet zo, daar hebben ouders een beperkende functie in.

Technologie is zeker een hulpmiddel om kinderen kennis te laten maken met sprookjes en fantasy, maar het moet geen hoofdmiddel zijn. Een (voor)leesboek is dan nog altijd een beter middel om in aanraking te komen met verhalen, het zal de fantasie meer prikkelen.

Ik gaf laast een exemplaar van de Hobbit weg aan een buurtjongetje van elf jaar oud. Ik geloof dat ie het binnen een week uit had. Dus al die crap dat kinderen geen zin hebben om te lezen is pure onzin.

Wat wel zo is dat de industrie helemaal geen zin heeft om kinderen te laten lezen, maar om ze te laten consumeren. Dus vandaar games en shit enzo. Aan een boek verdien je eenmaal nu niet zo veel. En hoe jonger je kinderen leert om ze dingen te laten kopen die ze niet nodig hebben, hoe meer geld er in het laatje komt. En daar kan weer nieuwe crap voor op de markt komen.

Vroeger hield de kerk mensen dom, nu zorgen andere instanties daarvoor.

Dank U Verenigde Staten voor het overpompen van het uberconsumentisme naar ons koude kikkerlandje.

Dank U voor de softp****grafische videoclips van jonge tienermeisjes en dames van lichte zeden die als rolmodel voor onze pasgeboren dochters fungeren(Aguilera/Spears/50CENT etc.).

Dank U voor de fantasy roof(niet te vergeten dat al het moois uit Europa komt zoals Tolkien, Grimm, Andersen, Lewis etc.) en de plastificering naar uw amerikaanse farce.

Dank U en een Crappy Newyear!

(Met uitzondering uiteraard van de relatief kleine groep mensen die goed werk levert )

helemaal niks mis mee, hoe meer mooie vrouwen hoe beter.
Uuh