Zie de reactie van rafox, schaar ik me achter.

Dit verhaal klinkt zo absurd en ongelovig dat het meer als een propagandaverhaal klinkt tegen satan dan iets anders, als er geen hard bewijs van deze meid komt zo ik zeggen, opnemen in pieter baan.

Ik vind zo mooi, die stellingname dat als iets niet glashard bewezen wordt, dat het dan irrelevant is.

Zo ook Liefde?

Haha je raakt dan het in elkaars hoofd kijk vlak.

Als je iets niet kan zien, is het er dan niet. Je kunt niet op een andere planeet kijken, is er dan niks. Dat weet ik niet dus daarover heb ik geen mening.

Zo ook over liefde, ik kan geloven in mijn eigen liefde. Die is glashard, ik kan alles doen om een anders zorgen over mijn liefde weg te nemen. Dat is mijn optiek een zeer belangrijke uiting van liefde. Maar ook ik maak me altijd zorgen over de wederkerigheid van liefde. Bestaat liefde?
Mijn liefde bestaat en als die oprecht is vrees ik niet om die te tonen, ik kan echter niet spreken voor een ander.

Ik denk echter dat je mijn punt verdraaid en liefde hier niet bij moet betrekken. Het hebben over liefde in een discussie over een stelletje perverse satanaanhangers, babykillers and the like.

Wat ik wel weet , is dat dit stuk is geschreven voor een eo blad. En iets wat komt uit een blad voor christenen en daarin een anti-christelijke levenswijze afkraakt met gruwelijke en absurde voorbeelden is zowieso discutabel als het gaat om objectieve nieuwsgaring.

Verder blijf ik bij mijn vorige post, eerst zien dan geloven. Zo absurd klinkt het verhaal. Complottheorieen blijven altijd bestaan, ik walg van satanisten als wat daar staat echt waar is. Als, ik vind het nogal absurd klinken.

Liefde is een voorbeeld van een noemer die het grootste deel van de mensheid toch onderschrijft. Hetzij op persoonlijk vlak (zoals jouw glasharde liefde, zeker weten), hetzij door erover gelezen te hebben in literatuur, gehoord in muziek etc.

Hier spreken we dus over indirect bewijs. Maar waarom een gegeven bewijzen? Hoe bewijs je aan een blind iemand dat de zon bestaat? Je kan het hebben over de warmte van de zon. Maar ongelovig als de blinde man misschien is, zou hij kunnen zeggen dat je liegt en dat er een enorme kachel in de lucht hangt die soms wat meer, soms wat minder warmte geeft.

Hij heeft 'gelijk' vanuit zijn belevingswereld. Maar hij heeft ongelijk als we kijken naar de feiten.

Zou het zo kunnen zijn dat de beperkte  belevingswereld of (on)voorstelling van zaken direct verantwoordelijk zijn voor de blinde man's stelling?
Wat als de man ogen had...

mooi post ferr, dat als eerst.

Wat ik vermoed in deze is dat je de blinde man gelijk stelt aan hij die niet gelooft. Ik stel het niet zo hard,

Gedeeltelijk heb je gelijk in het feit dat iemand zijn belevingswereld, zijn eerder genoemde referentiekader, in belangrijke mate zijn belevingwereld bepaald. Het gebrek echter om nieuwe inzichten te confronteren (onder ogen te zien) is wat iemand blind maakt.
Je kunt iets ontkennen of iets klakkeloos overnemen, dat zijn beide de minst wenselijke opties. Wij scheppen onze relateit, ik zeg onze omdat deze niet in het hoofd van slechts een persoon mag ontstaan, dan is het je fantasie.

Wij scheppen samen onze realiteit door middel van discussie, ideeen en nog een hele trits aan andere dingen. Jij creeert vanuit jouw referentiekader een andere beginpunt dan ik vanuit de mijne. Wij hebben echter ook een zeer groot aantal raakvlakken in onze realiteit, en die zijn er niet gekomen door botweg het proclameren van zienswijzen. Of door je mond te houden.

Feiten zijn in zoverre ook vormen van algemeen geaccepteerde zienswijzen, maar vereisen tastbaar bewijs.

Als we het verhaal van het meisje er nog eens op nalezen, jij zegt dat je haar geloofd en ik zeg van niet. Dat kan, alleen heb je na het lezen van het verhaal en het besef dat het uit het eo magazine komt (discutabel tav objectieve nieuwsgaring), ook niet de  sterke behoefte aan meer tastbaar bewijs, ook al gaat het over iets ontastbaars als geloof.

Vandaar dat ik stel, dit is te ver van mn bed. No way dat ik dit zomaar ga geloven.

Nee, ik bedoelde de man is blind EN for sake of argument ook nog eens ongelovig. Ik stel ze niet gelijk.

Vergis je niet, ik heb ook moeite met zulke verhalen (wat deed je daar in de eerste plaats, meisje?)

Ik begrijp je redenatie, maar toch vind ik wat eruit voortkomt enigzins zichzelf tegenspreekt.

Immers, als ik mijn realiteit de opeenstapeling van mijn indrukken en mijn handelingen betreft, waar blijft dan de relevantie ervan? Als een gek roept dattie napoleon is, is hij dat dan ook?

Hij is het niet, hij denkt het. Maar in alle feitelijkheid is hij het niet. Dit feit staat los van s'mans indrukken en handelingen. Hij is immers niet dezelfde persoon, in concreto. De man zijn realiteit heeft geen relevantie met de werkelijkheid.

Aangezien we ons best kunnen bewegen en anticiperen in deze werkelijkheid hebben we behoorlijk geloof nodig.

Voorbeeld: Je moet heel gelovig zijn om s'ochtends naar je werk in je auto te stappen. De meeste ongelukken gebeuren n.l. in het verkeer. Wie zegt dat je niet, buiten je schuld om verongelukt. Deze stelling is heel concreet en feitelijk. Toch laten we ons leven niet bepalen door deze feiten en geloven dat de uitkomst van onze acties enigzins een voorspelbaar resultaat oplevert (ik ga heus niet verongelukken buiten mijn eigen schuld om).

In ditzelfde kader ben ik bereid om te geloven dat God bestaat, simpelweg omdat het buiten mijn referentiekader valt EN ik geen geloofwaardig bewijs heb gevonden dat het eventueel anders zou kunnen zijn.

Zou ik overal bewijs voor nodig hebben, zou ik net zo goed dood kunnen zijn. Vind ik.

Hej ferr,

Je stelt dus als ik je argument even kort mag samenvatten dat, je gelooft in datgeen buiten je referentiekader valt. Je hebt geen bewijs er tegen, noch bewijs voor. Dus je geeft het het zogenaamde voordeel van de twijfel en gelooft het.

Dit gaat echter wel uit van het goede van de mens over buitenwereldlijke dingen, ik zou het stellen als goedgelovig. Ook al gaat over zoiets walgelijks als wat dit meisje beschreef. Kun je wel van het goede van de mens uitgaan over dit soort dingen? Ik denk dat je als je gelooft in het goede van de mens, dit soort verhalen niet zonder horten of stoten kan overnemen. Het strookt niet met het door ons gecreeerde algemene beeld van beschaving. Tuurlijk er zijn moordenaars, maar op deze schaal?

Ik ben zelf nog een beetje huiverig als het gaat om het zwaaien met absolute zekerheden over wat er na de dood gebeurt, wat er daadwerkelijk is gebeurd met dat meisje. Of wat er in de bijbel staat, of de satansbijbel. Het is allemaal geloof en daarbij horen excessen. Is geloof niet veel te gevaarlijk om beleden te worden door mensen?
Kijk wat voor een maniakken er uitting aan geven (of dat het meisje is, of misschhien de satanskerk laten we in het midden), elke van de waarheden vind ik in zoverre een ondersteuning voor mijn stelling.

In de krant stond laatst een mooie quote; Het is lastig om een discussie te voeren met een man van absolute zekerheden (over de discussie tussen een radicale iman en de nieuwe vertaler van de koran). Als het geloof zoveel zekerheid opleverd, sluiten we dan niet de ogen voor nieuwe indrukken? Misschien nieuwe waarheden?

Dubieus: